Erwin Nijhoff wint The Voice Of Holland

Ja, er mankeert niets aan de ogen. Erwin Nijhoff wint The Voice Of Holland. Het staat er echt! Hoe kan ik dat nu weten? Niet natuurlijk en de kans dat Erwin Nijhoff The Voice Of Holland wint schat ik 1:8. Erwin Nijhoff is door gedrongen tot de laatste acht kandidaten, dus puur mathematisch is dit de stand van zaken vandaag.

Ik moet dit verhaal ook vandaag schrijven, want Erwin Nijhoff gaat zich vanavond niet bij de laatste vier kandidaten scharen. Hoe ik dat weet? Niet natuurlijk, maar in tegenstelling tot het vorige seizoen ben ik een regelmatige kijker geweest van het programma The Voice Of Holland (ja, ik geef het toe) en het feit dat Erwin Nijhoff er aan mee doet is daarvan de reden.Omdat Erwin nu al een aantal weken mee draait in het programma weten velen dat hij al een carrière had voordat hij zich inschreef. Eerst als zanger van The Prodigal Sons en daarna als solo artiest.

Bij het starten van een nationale artiestenstal bij Warner Music ben ik actief op zoek gegaan naar hem omdat ik hem bij The Prodigal Sons een buitengewoon getalenteerd singer songwriter vond, met een stem die mij doet vergeten dat muziek ook een business is. Met de hulp van DJ Mark Stakenburg van 3FM kwam ik ergens eind jaren negentig in een KRO radioprogramma terecht waar Erwin voor was uitgenodigd. Nijhoff was enige tijd uit beeld geweest nadat The Prodigal Sons uit elkaar waren gegaan, maar volgens Mark Stakenburg was hij weer bezig. Ik sprak met Mark af, dat ik in de uitzending aanwezig zou zijn en mij voor zou doen als studio hulpje. Ik wilde onder geen beding mijn identiteit kenbaar maken. Als er een platen bobo in de studio rondloopt, zou het kunnen zijn dat de sfeer krampachtig wordt. Nu kon ik hem in zijn natuurlijke leefomgeving dicht benaderen. Ik schoof de stoel aan en verzorgde de drankjes. Ik leerde hem kennen als een bescheiden, ietwat verlegen jongeman, maar als hij zijn gitaar omhing en zijn stem opzette droop de artisticiteit er vanaf. Zelden zie en hoor je zulke authentieke talenten. Hij was nog niets van zijn glans kwijt.

Na de radio sessie heb ik mij voorgesteld en zijn we begonnen met een samenwerking die leidde tot zijn eerste solo album in 2000, dat zeer toepasselijk “Take Your Time” werd gedoopt. Dat Erwin toen al een oude ziel in een jong lichaam was zou ik willen verduidelijken met de totstandkoming van de keuze van de producer. De producers die hoog op zijn verlanglijstje stonden, waren of dood of zaten toch op zijn minst in het bejaardenhuis. Uiteindelijk zijn we uitgekomen op Richard Dodd, producer van o.a. Clannad, Little River Band, Sonny Landreth, Uriah Heep, maar ook achter de knoppen zat bij de totstandkoming van het album van The Travelling Wilbury’s, waar Bob Dylan, Jeff Lynne, Roy Orbison en George Harrison deel van uitmaakte. Ik moest mijn budget bijna verdubbelen om dit album in Nashville te kunnen laten maken en tot de dag van vandaag noem ik het album de mooiste flop uit mijn carrière. De verkoop resultaten waren sterk beneden niveau. Het album staat, net als alle andere albums waar ik als A&R manager bij betrokken ben, op mijn iPod en toevallig speelde ik het af in mijn vakantie deze zomer en constateerde dat het album de tand des tijds ruimschoots heeft doorstaan. Het is een tijdloos document en ik mag toch verwachten dat mijn oude werkgever hem opnieuw in de schappen van de platenwinkels probeert te krijgen.

Nadat Warner ophield met het uitbrengen van muziek van eigen bodem verliet ik Warner en het contact met Erwin verwaterde, al bleef ik op de hoogte van zijn muzikale aspiraties via zijn nieuwsbrieven. Wanneer ik Erwin Nijhoff nu zo in The Voice zie, constateer ik dat hij slechts een paar jaar ouder is geworden, maar dat hij verder exact dezelfde persoon is. Ook een beetje raar om hem handtekeningen te zien uitdelen aan bakvisjes bij de Heineken Music Hall, maar ik gun hem zijn derde carrière van harte. Het zit er nu bijna op voor hem. Ik heb dermate goed opgelet dat ik denk dat het uiteindelijk Charly, Chris of Sharon wordt. Het is en blijft een TV concept met muziek als middel, waarbij het dus niet alleen om de stem gaat, maar de optelsom van verschillende factoren.

Wanneer er geen TV en internet zou zijn en het programma The Voice op radio uitgezonden zou worden dan had de kop boven dit stuk juist geweest, maar het is niet de beste zanger of zangeres die wint. Het feit dat Paul Turner is doorgedrongen zegt eigenlijk alles. Er zijn nauwelijks slechtere zangers denkbaar, maar het is nu eenmaal lachen geblazen met Paul, zijn authenticiteit zit op andere vlakken dan de muziek. Erwin Nijhoff is “the real deal”. Enfin, jullie begrijpen wel wat ik bedoel.

Vooral Oud en niks Nieuw op TV

Ik weet niet wie de programmagids voor vandaag erop na heeft geslagen, maar ik wel. Vandaag is namelijk DE dag van de (pop)muziek op de TV. Wat alle omroepen niet doen het hele jaar, wordt in een etmaal gepropt…Muziek op TV en hoe!

Op Nederland 1 valt het nog mee. Daar worden wij verblijd met Sterren.nl, de top 20 nog wel. Dat is van de TROS, het grootste muzikale familie debacle van de Nederlandse omroep. Met onder andere Gerard Joling en Thomas Berge. Ik kan mij er nu al op verheugen. Dan doet de TROS het op Nederland 3 nog dunnetjes over met de Toppers. Of mijn avond al niet kapot was, kunnen wij nog genieten op Nederland 3 van de MAX Proms. Met onder andere The New London Chorale, hoezo nieuw? Maar ook Gloria Gaynor, waarvan sommigen dachten dat ze al lang geleden was overleden. Gelukkig hebben wij de Top 2000 a gogo ook nog en worden de MAX Proms herhaald en tussendoor is het groot feest bij de Vrienden van Amstel. Gezellig inhaken met een glas goedkope sekt en mee lallen allemaal. Als je dan nog niet bent omgevallen en zelfs in staat bent om nog een beetje opgewonden te worden en naar een nieuw muzikaal hoogtepunt geleid te worden, kun je altijd nog genieten van de softporno van Lady Gaga in de nacht. Ook Veronica denkt een gat in de TV-markt te hebben gevonden met diezelfde Lady Gaga. Die konden de banden van Madonna niet meer vinden.

Maar laten wij dan eens verder kijken wat de commerciële zenders allemaal te bieden hebben vandaag. Op RTL 4 en op SBS 6 zien we Borsato. Natuurlijk, onze grootste bewaker van het Nederlandse pop erfgoed. Als de Symphonica in Rosso nog niet genoeg is uitgekauwd kunnen wij tenminste nog genieten van zijn laatste 3 Dimensies show. Of twee dimensies Borsato al niet meer genoeg zijn. Gelukkig hebben wij Glennis Grace nog op RTL 4. Die laat met haar stem zelfs een champagneglas van plastic springen. Op Net 5 en RTL 5 kunnen wij vanavond genieten van Beyonce. Eerst bij RTL 5 met Live at Roseland en later op NET 5 met I Am World Tour. Maar ook Kylie Minogue komt twee keer voorbij. Eerst op Net 5 en later de herhaling op SBS 6. Op RTL 5 kun je eerst nog genieten van Shakira en op SBS 6 wordt de avond afgetrapt door Jeroen van den Boom. Dan zou je denken dat RTL 8 achterblijft, maar nee, daar kunnen wij kijken en luisteren naar Andrea Bocelli, de Paul Potts avant la lettre en gelukkig wordt daar het All You Need Is Love kerstconcert uitgezonden.

Veronica doet niet alleen Gaga. Die beginnen met nog zo’n natuurtalent: Britney Spears. Kennen jullie die nog? Dat was, voordat ze zichzelf kaal scheerde, een plastic robotmeisje met een Minnie Mouse stem. Die banden moesten eerst even flink afgestoft worden.  Als je blijft hangen bij Veronica kun je ook nog de Radio 538 jaarmix zien gevolgd door de American Music Awards en Live at The Apollo. Het kan niet op. Wat missen wij nog? O ja, RTL 7. Daar vieren wij Oud en Nieuw met de Vrienden van Amstel. Nu maar hopen dat het een andere aflevering is dan die op Nederland 3 wordt uitgezonden.

We hebben nog nooit zoveel muziek op TV gehad en je moet je echt wezenloos zappen om het allemaal te kunnen zien of te juist missen. Muziek is het hele jaar door plaspauze. Als je vandaag een paar keer moet plassen kan het zo maar zijn dat je een muzikaal hoogtepunt van 2011 mist. Voor wie toch meer een beetje rust wil hebben vanavond is afstemmen op een van onze buitenlandse zenders wellicht een goede suggestie. Daar is veel minder muziek te zien en hebben ze per slot van rekening ook geen Joling, Berge of van den Boom.

Ik denk dat ik vanavond, met een glas Piper-Heidsieck afstem op Duitsland 1. Daar kom ik tot rust met een Konzert der Berliner Philharmoniker en daar droom ik dan verder van volgend een oud en nieuw waarbij de hoogtepunten van Pinkpop, Lowlands of het concert van Go Back To The Zoo in Paradiso wordt uitgezonden. Het zal tussendoor wel weer een jaartje droog staan zijn en kijken naar De Wereld Draait Door waar onze artiesten in 1 minuut en 10 seconden proberen te schitteren in de hoop dat ook zij ook ooit op de ene dag in het jaar wat zendtijd krijgen.

Een open einde op het open antwoord op de open brief van @The Men-O

Beste Niels,

Ik voelde mij al verslagen voordat ik je betoog goed en wel had gelezen. Tegen iemand die in totaal 2.137 woorden heeft gebruikt, 10.523 tekens (inclusief spaties 12.523) in 16 alinea’s en met 164 regels kan ik echt niet op.
Nog erger, waar ben ik nu eenmaal met m’n lullige achthonderd en nog wat tweets tegenover jouw ruim 34.000 stuks. Ik vroeg om cijfers, maar het begint me nu wel te duizelen moet ik zeggen. Daar waar Edwin Jansen 154 woorden nodig had om je in de pan te hakken was je weerwoord bijna 600 woorden lang om het weer recht te praten. Je merkt het al, ik word steeds onnauwkeuriger met de cijfers. Dat is natuurlijk ook jouw tactiek. Een lawine van tekst uitstorten waar menigeen niet meer van terug heeft. Daar zit ik dan met m’n calculator.
Het lukt me nog net om te berekenen dat je ons als lezer voor € 4,26 hebt “opgelicht” in de marketing uitgaven, maar dat dient natuurlijk maar een bliksem afleider. Hand in eigen boezem steken voor een futiel bedrag en de rest verbloemen. Handig! Jij hebt dan misschien een week lang in de bergen de frisse sneeuw opgesnoven (ik bedoel dat natuurlijk niet letterlijk), ik vraag mij af hoe je dat toch doet de hele dag. Zijn er ski stokken of brillen met een twitterfuctie in omloop? Heb je een twitter dictafoon? Hoe spreek je @ uit? Het komt erop neer dat jouw antwoorden toch weer nieuwe vragen oproepen. Ik zal proberen om jouw woorden uit de juiste context te halen, want alleen een register accountant kan het misschien nog volgen. Ik ben in ieder geval blij dat je toegeeft dat je ons hebt voorgelogen. Dat je toegeeft dat je een illusie hebt gewekt waar menigeen met boter en suiker is ingetrapt. Dat promotie (en dus ook de kosten daarvan) binnen jouw definitie niet vallen onder het kopje marketing. De lezer weet waarschijnlijk ook niet dat je nog een eigen bijdrage moet betalen voor het maken van een videoclip als deze wordt gesubsidieerd door het TAX-fonds. Zo zijn er wel wat gaten te schieten, maar weten we gelukkig wel inmiddels dat het album van Kyteman een koopje was en dat jij als manager, marketeer niet precies wist wat er werd gerekend voor boekingen, productie en gages. Dat ligt misschien wel het dichtst bij de waarheid, want wat je niet ziet, is er niet, toch? Nu hou ik ermee op. Teveel tekens, te weinig tijd.
Ik vind het geen kwakzalverij. Ik geloof namelijk niet dat jij iemand bent die onbevoegd zijn vak uitoefent zoals een gedeelte van de definitie vertelt. Het feit dat je niet alles zegt wil ook niet zeggen dat je een leugenaar bent. Zou ik ook niet durven beweren. De lezer moet het nu maar zelf bepalen. Ik vind illusionist passender maar het is je niet helemaal gelukt om alle cijfers onder tafel weg te moffelen. Dus een Hans Klok ben je nog niet. Ik dank je voor de cijfers die je wel geeft. Ik ben benieuwd welke wiskundige artiest (contradictio in therminis) dat nog kan ontcijferen “Online” is voor mij niet “just another medium” maar straks gaat men nog verkondigen dat Lilly Allen en de Arctic Monkeys werkelijk door MySpace op de kaart zijn gezet of erger nog…Ga ik beweren dat ik de zingende schoenenverkoopster uit Almelo als een Assepoester hoogstpersoonlijk uit de winkel heb opgepikt om haar vervolgens de grootste zangeres van Nederland te maken.
Dat gelooft toch niemand!

Kyteman of “voor een appel en een ei succes”

(Open brief aan Niels Aalberts)

Beste Niels,

Voor zover ik het weet respecteren wij elkaar zeer. Niet alles dat je op jouw blog plaatst lees ik, maar ik volg wel het één en ander. Bob Lefsetz noem ik gekscherend wel eens de Amerikaanse Niels Aalberts, maar het zou ook zo maar andersom kunnen zijn. We zitten in hetzelfde werkveld en onze wegen kruisen zich regelmatig. Je bent kritisch en dat ben ik ook. Waarom ik je schrijf;
Toevallig kreeg ik gisteren het EHPOleaks artikel over Ben Saunders onder ogen en dat viel eigenlijk samen met het boek “Doorbraak” dat afgelopen zaterdag op mijn deurmat landde.
Klopt het dat ik je daarmee zo ongeveer voor twee euro heb kunnen spekken? In de boekenbranche is het toch zo dat je zo ongeveer standaard 10% van de verkoopprijs aan royalty’s ontvangt? De reden dat ik het je zo direct vraag heeft weinig te maken met het feit dat ik je dit bedrag niet van harte zou gunnen, maar heeft alles te maken met het artikel over Saunders in relatie tot de inhoud van jouw eigen boek. Zo expliciet je probeert te zijn met de cijfers van anderen, zo terughoudend ben je in je eigen verhaal wanneer het om keiharde pegels gaat.
Ik ben zondag maar eens begonnen met het spannende jongensboek als onderdeel van jouw eigen omnibus. Leuk om te lezen (echt waar). Achter iedere successtory gaat een mooi verhaal schuil, dat blijkt en je hebt dat mooi beschreven vanuit jouw optiek. Wat mij dus opvalt, is dat er in het verhaal over Ben Saunders alle cijfers op tafel worden gelegd maar wat mij dan zo opvalt aan jouw eigen verhaal over Kyteman is, dat er juist zo weinig cijfers uit jouw eigen epistel te halen zijn en dat irriteert mij. Dat had ik nu wel eens willen weten. Niet omdat ik per se vind dat je alle cijfers voor een jongensboek verhaal op tafel hoeft te leggen, maar vooral omdat de lezers, waaronder veel mensen uit de muziekbranche, werkelijk nog steeds de indruk hebben dat er maar € 53,10 is uitgegeven aan marketingkosten voor Kyteman. Jij en ik weten dat het onzin is, maar waarom geloven mensen dat nou zonder iets verder door te vragen? Ik dacht echt dat ik dat nu eens een keer zou kunnen lezen. Norbert Plantinga (Universal) riep in een interview met 3voor12 vorig jaar; “Ik vind het verhaal van Niels Aalberts over Kyteman heel inspirerend. Hij vertelde slechts 50 euro uitgegeven te hebben aan marketing. Dat voorbeeld laat zien dat je niet per se heel veel geld uit hoeft te geven om iets heel succesvol te maken.” Hoe is het toch mogelijk Niels! Hoe heb je de mensen dat doen geloven? Ik vind het knap van je, maar eerlijk gezegd vind ik het ook dom van mensen om alles maar zo klakkeloos aan te nemen zonder wat door te vragen.
Ik stel onderstaande vragen dan toch ook maar een keer aan jou, in de hoop om echt te weten te komen hoeveel geld er is omgegaan bij Kyteman en dan vooral de marketing.
Zo begint het boek met het gegeven dat een gedeelte van het opnamegeld voor het album van Kyteman wordt geleend van Gijs Kerbosch van 100% Halal. Later in het proces is dat terug betaald. Om hoeveel gaat het eigenlijk? Er is “een paar duizend euro” beschikbaar vanuit de instantie Culturele Zondagen, maar het wordt nooit duidelijk hoeveel dat is. Dan is de kaartopbrengst van Tivoli/De Helling het eerste bedrag dat bij naam en toenaam wordt genoemd €2.700,- . Als de 21 muzikanten ieder € 150,- hebben gekregen voor het optreden dan is er dus €3.150,- uitgegeven. Ook voor de repetities werd er per muzikant € 50,- uitgetrokken. Ik zie een tekort. Hoe zit dat? Maar het wordt nog spannender. De rol van Productiehuis Oost Nederland lijkt bijna schimmig. Ze stellen zich garant voor tekorten en nemen een voorschot op de budgetten van 2009. Hoeveel dan? Dan worden er ook dubbeltjes en stuivers uit alle hoeken geschraapt. Uit welke hoek? Waar komt dat geld vandaan? Ik wil het weten!
Kyteman’s orkest wordt voor een paar duizend euro geboekt. Hoeveel euro? Dat lijkt me, met zo’n grote productie, interessant om te weten, zeker omdat slechts de helft van dit bedrag de kosten dekt. Als onderdeel van traditionele marketing/promotie worden een pers-en radio promotor ingehuurd. Aha, nu heb ik je Niels! Als de SMS aktie op Noorderslag € 53,10 was, dan is dit dus gratis geweest? Waren de pagina’s op i-tunes ook gratis? Is er geen cent uitgeven aan video’s ? Hoe zit het met de speciale edities die er zijn gemaakt?
Ook al is er subsidiegeld uitgegeven, het is geld. Voor niets gaat de zon op. Ik neem je nogmaals niets kwalijk alleen ben, net zoals jij altijd, benieuwd naar hoe het werkelijk in elkaar zit, dus ik hoop dat je daar nu echt duidelijkheid in zou willen verschaffen.
Echt kritisch ben ik alleen ten opzichte van de conclusie in jouw boek. Dat het echt anders kan qua management, marketing, promotie en distributie en contracten is mij namelijk niet duidelijk geworden. Het zijn vooral de traditionele media die worden genoemd in het boek (o.a. de Volkskrant, NRC, Parool, 3voor12 enz, 3fm, DWDD). Het is veel “1.0” en daar is overigens niets mis mee, want blijkt nog steeds het beste te werken. De SMS actie op Noorderslag is een grappige actie geweest voor het eerder genoemde bedrag, maar ik zou deze niet willen overschatten. De buzz die al daarvoor was ontstaan, bracht veel nieuwsgierige mensen naar de kleine zaal van de Oosterpoort. De kern (was) is een goed album, een prima live setting en een mediageniek persoon of band die wordt ondersteund door een goed team van mensen en met de juiste contacten. Dan is het ook nog van belang om de juiste marketing op het juiste moment in te zetten. Dat wordt echter een stuk eenvoudiger als de wind echt in de zeilen hebt. Dat heet dan “de geluksfactor” die een rol speelt. Kyteman was zo ongeveer de grootste hype van 2008/2009, een hype die op basis van kwaliteiten overigens helemaal is waargemaakt en waarmee ik, voor de goede orde, de ondersteuning van het team om Colin Benders heen ook zeker niet wil bagatelliseren. Ik wil gewoon dat mensen soms verder doorvragen zoals ik dat nu heb gedaan en niet alles voor zoete koek aannemen, dat zou jij ook niet doen.

Groeten,

Menno Timmerman.

Ik ben Saunders

Het wordt mij toch dikwijls gevraagd; Wie vind jij de beste van Idols, X-Factor, Popstars, Holland’s Got Talent en nu weer The Voice. Meestal moet ik het antwoord schuldig blijven. Ik weet het niet. Niet omdat ik er geen mening over heb, maar omdat ik na de eerste editie van Idols eigenlijk ben afgehaakt. Er zoveel talentenjachten, audities. Korenslag, op zoek naar Zorro en straks weer the Sing-Off. je moet zo ongeveer full-time voor de buis zitten om alles te kunnen volgen. Dat gezegd hebbende vermoed iedereen eigenlijk meteen dat ik iets tegen deze talenten shows zou hebben, maar dat heb ik helemaal niet.

Het doet me gewoon niet zoveel. Meestal spelen deze shows zich af in en om de weekenden en dan doe ik dingen die ik interessanter vind. Wel zap ik zo af en toe langs en via andere wegen kom ik er uiteraard ook wel mee in aanraking. Er is soms geen ontkomen aan. Het TV concept is zo helder als wat, alleen boeit het mij niet zo omdat muziek middel is en geen doel. De diverse programma’s vervelen mij ook een beetje en levert weinig tot geen poptalent op voor de langere termijn en dat is juist waar ik beroepshalve in geïnteresseerd ben. Bijkomend gegeven is dat de kandidaten al voor langere tijd worden vastgelegd door de aan het programma gelinkte muziekmaatschappij.

Zo had ik Boris nog helemaal nooit gezien in het TV programma Idols, maar helemaal uit een ei kom ik niet, dus had links en rechts vernomen dat er een zanger was in de tweede editie die er wel erg met kop en schouders bovenuit stak. Toen ik door platenmaatschappij SONY werd gevraagd om hem te begeleiden in zijn weg naar het eerste album heb ik de maandag na het finaleweekend even gestudeerd en niet lang getwijfeld om Boris hierin te ondersteunen. Niet omdat hij Idols had gewonnen, maar omdat ik hem een uitzonderlijke goede vocalist vond. Toen ook nog bleek dat hij aspiraties en talent had als liedjes schrijver verhoogde dat mijn vreugde alleen maar. Boris bleek een getalenteerde muzikant en geen zingende marionet en dat trok mij juist aan.

Afgelopen weekend heb ik voor de allereerste keer gekeken naar The Voice Of Holland. Dit keer was de media aandacht zo groot dat de gedoodverfde winnaar mij uiteraard al was opgevallen. Ook had ik Lenny voorbij zien komen, maar de drie andere finalisten waren mij onbekend. Ik geloof dat ik Kim de Boer een keer bij Giel Beelen hoorde, maar dat was het dan ook. The Voice is een uitzonderlijk groot TV succes is geworden. De finale uitzending puilde uit van de grootste nationale en internationale sterren die maar al te graag deel wilden uitmaken van het kijkcijferkanon. Het concept wordt nu overal ter wereld verkocht.

Wat ik vooral knap vond aan het programma is dat het de indruk heeft gewekt dat we ten opzichte van al die andere programma’s met uitzonderlijk poptalent te maken hadden. Daar waar ik dacht dat mensen zich verkneukelen bij al die deelnemers die er echt helemaal niets van kunnen werd er een beeld gecreëerd dat alleen het beste van het beste goed genoeg is om mee te kunnen doen aan The Voice. Deelnemers werden voor geselecteerd en hadden allemaal een meer dan redelijk basis niveau. De coaches kozen blind op alleen de stem en ten opzichte van alle andere shows werden er tussendoor heel slim al producten op de markt gebracht. Zo kreeg je continuïteit en werd er slim gebouwd aan een merk. Vrijdag las ik NRC Next een artikel over de contracten die de deelnemers moeten ondertekenen. Er wordt schande gesproken over de zogenaamde wurgdeals. Dat krijg je ervan als je een succesvol programma produceert, dan is er natuurlijk ook kritiek. Hoge bomen vangen veel wind. Ik denk dat John de Mol zijn schouders optrekt en dat doe ik eigenlijk ook.

Met uitzondering van het feit dat ik vind dat de deelnemers goed begeleid zouden moeten worden als ze tot de afvallers behoren. Zeker als ze verderop in de selectie sneuvelen. Psychologische hulp zou soms op zijn plaats zijn en dat meen ik. Als je zo hoog op een voetstuk wordt geplaatst en er vervolgens zo hard weer af lazert, dan moet je heel sterk in je schoenen staan. Het zwarte gat waar Dewi ooit in viel staat niet op zich. Af en toe wordt ik benaderd door een afvaller van een van deze shows en daar kan ik weliswaar onbevangen naar kijken en luisteren, omdat ik ze nooit eerder heb gezien of gehoord, de frustratie en miskenning is vaak heel groot. Ik voel me eerlijk gezegd niet geroepen om deze ex-deelnemers geleidelijk aan weer met twee voeten op aarde te laten landen, dan had ik een ander vak moeten kiezen. Het zelfbeeld van ex-kandidaten is vaak zo krom dat ik wel pleit voor nazorg op dit gebeid want dat is soms hard nodig en daar zou ook een programma enige verantwoordelijkheid op zich moeten nemen.

O ja, nu ik de finale toch ook heb gezien. Zoals iedereen, vond ik de gedoodverfde favoriet ook het beste en was het duet van Pearl Josefzoon met Trijntje bijzonder goed. Een mooi voorbeeld hoe belangrijk het is om het juiste repertoire bij de juiste artiest(e) te zoeken. De twee andere dames vond ik van een aardig maar niet uitzonderlijk niveau en Ben Saunders vind ik echt niet zo goed als Boris. Niemand kan voorspellen of Ben een blijvertje zal zijn. Ik weet eerlijk gezegd niet of hij zelf liedjes schrijft of het talent heeft om dat te (gaan) doen. Ook dan is het van belang dat hij mensen om zich heen krijgt die hem daarin goed begeleiden anders staat er volgend jaar weer een nieuwe Ben Saunders te trappelen en is deze Ben na één seizoen al vergeten.

Om dat te voorkomen komt er een soap rondom Ben Saunders. Die dekselse John heeft ook aan alles gedacht. Het zal in ieder geval helpen om Ben voor het voetlicht te houden. Alle door John de Mol geproduceerde programma’s zullen bol blijven staan met the Voice. Groot voordeel is, dat de persoon Ben Saunders kleurrijk genoeg is en met het gegeven dat zijn broer die andere talentenjacht heeft gewonnen heeft het programma zijn gedroomde winnaar. Volgende week weer X-factor kijken mensen! Daar draait de stoel van Angela Groothuizen dus niet voor de duidelijkheid.

Een verhaal over de Grote Prijs van Nederland is een verhaal over Gotcha!

(Bijdrage aan  het jubileumboek van 25 jaar De Grote Prijs van Nederland)

Mijn eerste echte kennismaking met de Grote Prijs van Nederland was in 1990. Ik werkte in die tijd bij platenmaatschappij BMG Ariola, het huidige SONY.

Er waren nog geen categorieën dus als je de Grote Prijs won, dan was je “de beste band van Nederland”. De vele talentenjachten die er nu zijn waren er toen niet, dus als je jezelf goed in de kijker wilde spelen, was het winnen van de Grote Prijs een mooie opstap. La Lupa won dat jaar en Gotcha! was de runner-up.

Voor die band was er al serieuze interesse vanuit Ariola. Ondanks de tweede plek werd de band getekend en ik weet niet of iedereen de historie van deze band goed kent, maar voor mij was het de kennismaking van de heuse “rock ’n roll” in de pop/rock muziek.

Omhoog geschoten als een komeet om vervolgens na twee albums in de een dampkring van drugs uit elkaar te spatten. Wat mij onder andere is bijgebleven, is dat de manager van de band de enige persoon is die ik ken, waarbij scheurbuik is vastgesteld. Een ziekte uit de middeleeuwen. Dat kun je alleen krijgen als er zelfs niet het kleinste spoor van vitamine C binnenkomt en dat is nagenoeg onmogelijk.

Heel dramatisch is het gelukkig allemaal niet afgelopen. Diverse leden zijn nog steeds in de muziek actief, netjes getrouwd met opgroeiende kinderen en de ex-manager is werkzaam bij een bank. Vorig jaar herrees de band bovendien op wonderbaarlijke wijze uit de as. Intussen een paar jaar ouder, verkochten ze twee maal het Patronaat uit in hun thuishaven Haarlem. Als een stelletje opgefokte jonge stonden ze op het podium als in hun beste dagen. Zo strak als een P-funk band maar kan en moet zijn en dit keer niet van de coke.

Daarna heb ik nog vele edities van de Grote Prijs meegemaakt. Als professional, soms ook als jurylid, maar ook als liefhebber voor nieuw talent binnen de popmuziek. Het eerste weekend na Sinterklaas staat dan ook altijd geblokt. De lijst van succesvolle artiesten/bands die hebben meegedaan en ook de finale hebben gehaald is ronduit indrukwekkend. Het valt mij op dat dit nogal eens wordt vergeten. De Grote Prijs van Nederland is een prachtig platform om de mooiste appels met de beste peren te vergelijken. De “live” kilometers die je kunt maken als artiest buiten de oefenruimte op een echt podium en voor een publiek zijn zeer waardevol voor de ontwikkeling. Dit betekent ook, dat ik veel artiesten juist probeer te stimuleren om mee te doen ook al kan er maar één winnen. Sabrina Starke is één van de artiesten die ik tegenwoordig begeleid en mee deed. Ook zij werd tweede, net als Gotcha!, maar kon rekenen op een mooie start van haar carrière. De Grote Prijs vormde ook voor haar een zinvol podium om zichzelf te laten zien en horen.

 

Uitgeschreeuwd?

Dinsdagochtend 23 november zeven uur in de ochtend, de wekker gaat af, het is nog stil op straat, ware het niet dat een half uurtje later de shovels weer pal voor de deur heen en weer zullen racen om alle straatstenen terug te leggen. Het riool wordt in tweeën gesplitst in mijn straat. Een gescheiden systeem voor afwatering en riolering.

Dit doet overigens niet echt ter zake voor mijn verhaal, of misschien alleen vanwege het feit dat er de laatste tijd nogal veel lawaai wordt gemaakt in mijn directe omgeving en dat ik het toch een beetje vreemd vind dat een paar jaar geleden nog de straat open moest om er nieuwe stenen neer te leggen. Dat geeft te denken. Er wordt zo af en toe geld uit de gemeenschapspot gehaald waarvan je jezelf kunt afvragen of het niet alleen wordt aangeroerd omdat de subsidiepot aan het einde van het jaar leeg gemaakt moet worden.

Met deze regering zal het zover niet meer komen. Er moet bezuinigd worden en flink ook. Wat is er zinlozer dan een straat tot twee maal toe in korte tijd toe open te breken? Het antwoord is natuurlijk de kunst en cultuur. Het is namelijk een zwaar over gesubsidieerde linkse hobby, tenminste dat doen Geert en zijn kornuiten ons geloven. Dus daarom wordt er niet alleen 200 miljoen euro op beknot, maar moet het BTW tarief op toegangsbewijzen bovendien van 6% naar 19%. Dat vindt deze sector niet eerlijk en werd er dit weekend flink geschreeuwd om een culturele kaalslag te voorkomen.

Overal herrie op straat met als apotheose gisteravond in de Heineken Music Hall een avondvullend evenement, met ras schreeuwer Freek de Jonge in de hoofdrol. Vandaag is het gelukkig weer rustig en gaan we gewoon weer door met de bezigheden van alle dag. Misschien nog snel even een kaartje voor Lowlands kopen, maar als deze regering het houdt en dat zou zo maar kunnen omdat Geert zijn knokploeg de hand boven het hoofd houdt, dan is het hoge BTW tarief een feit en dat zou vooral voor de podium kunsten catastrofaal kunnen zijn. Dat deze maatregel met volledige willekeur wordt genomen blijkt uit het feit dat het circus en de bioscopen buiten schot worden gehouden. Wat te denken van het kaartje dat gekocht moet worden voor het voetbal? Dat blijft gewoon zoals het is. Zou het voetbal dan toch een hobby zijn voor de rechtse hooligan? Het is overigens niet dat deze willekeur volkomen nieuw is.

Ik werk al meer dan 20 jaar in de muziekindustrie en omdat het woord “industrie” zegt het eigenlijk al. Het valt niet onder de kunst of cultuur dus is de BTW heffing op de geluidsdrager al sinds mensenheugenis hoog. Schreeuwen dat dit oneerlijk is heeft nooit geholpen. Hoe valt het te verklaren dat ik, wanneer ik naar een optreden van U2 zou willen, het lage BTW tarief geld en het als kunst word geafficheerd. Als ik de biografie zou willen kopen van Bono er ook 6% neergeteld moet worden. Echter, wil ik ook de CD van het optreden kopen dan valt het plotseling in het hoge BTW tarief. Wie mij kan uitleggen dat dit niet meten met twee maten is, mag zich melden. Omdat digitaal beeld en muziek ook nog eens in een topkwaliteit gratis via het internet te verkrijgen is, lopen de inkomsten in mijn sector fors terug. Daar heeft nog nooit iemand zich in Den Haag druk over gemaakt. Er staan toch altijd 40 liedjes in de top 40 en Robbie Williams in nog steeds multi miljonair? De muziekindustrie is dus binnenkort in goed gezelschap van een hoop andere partijen in de kunst en cultuur sector. Het voelt bijna als een erkenning.

De protesten in deze sector zijn dit weekend voorbeeldig verlopen en het is misschien ook wel daarom dat deze sector een roepende in de woestijn zal zijn en de regering haar plannen zal doorzetten. Moet je kijken wat er gebeurt als het voetbalkaartje wordt belast met het hoogte tarief. Ik denk niet dat het hardcore voetbalpubliek moeite zal doen om creatieve middelen aan te zwengelen om aandacht te vragen, die nemen gewoon hun honkbalknuppels mee om resultaten te boeken.

 

The Sheer kan volgens Menno (de) Pot op!

(Voor Huig)

Ik weet het nog goed. Het was Lowlands 2003 en ik was backstage. Had zojuist het optreden van de Bredase band Rosemary’s Sons bekeken. Zij stonden onder contract bij Warner Music en waren door mij omarmd toen Warner Music nog Nederlandse artiesten onder contract mocht nemen. De groep bevond zich in de aanwezigheid van een wat stevig uitziende jongeman en bleek groot fan en bovendien een kennis van de band. Zijn gezicht betrok toen wij oog in oog stonden en hij keek mij nogal vijandig aan. Ik had nog nauwelijks wat gezegd, maar kreeg vrij snel te horen waarom hij mij op deze wijze benaderde; ” Ben jij Menno Pot”, vroeg hij. “Nee”, zei ik. Ik stelde mij voor, maar in plaats van een verontschuldiging of een wat soepelere houding kreeg ik een relaas over mijn uitgestort over mijn naamgenoot, die als muziekjournalist voor onder andere de Volkskrant werkt. “O gelukkig, want als je Menno Pot wel was geweest…” Hij leek behoorlijk serieus en vervolgde; “dan had ik niet voor mijzelf in gestaan”.

Ik kon weinig inbrengen, maar moest wel aanhoren dat Menno Pot een heel neerbuigend artikel had geschreven over Rosemary’s Sons en hij was er oprecht kwaad over. “Tja”, zei ik sommige journalisten zijn kritisch en het is toch veel makkelijker en vele malen interessanter om iets naars te schrijven dan om een mooi (en positief ) verhaal te schrijven. Je bent kritisch popjournalist of niet. Het eerste grote artikel over Anouk in OOR was ook slecht. De band werd vooral veel te oud bevonden en er klopte weinig aan. Nu was dat naar aanleiding van haar optreden op Noorderslag en ik was daar ook. De journalist was de enige die het concert anders zag dan de rest, want het publiek vond het fantastisch en dat was het ook. Iedereen enthousiast, behalve de kritische journalist. Zo moest iedereen die OOR leest, het doen met een negatief verhaal, het gebeurt zo vaak.

Wat heeft dit alles met Menno Pot te maken? Welnu, ik ben sinds twee maanden in het bezit van het nieuwe album van The Sheer (Here and Now and Long Before) en las op het internet de recensie van Menno Pot

http://www.volkskrant.nl/kunst/article1184238.ece/The_Sheer_Beleefde_liedjes_netjes_uitgevoerd

Menno Pot had weer eens een hele slechte dag en the Sheer moest daarvoor boeten. Als je niet beter zou weten dan zou je kunnen geloven wat de recensent schrijft ook waar is, maar ook ik was in de Melkweg aanwezig en heb naar een totaal andere band gekeken dan Menno Pot.  Een prachtig optreden, waarin de band zich verder heeft ontwikkeld (verdiept). Die extra dimensie is niet opgemerkt door de journalist en dat is een gemiste kans. Maar hij is niet de enige.

3FM heeft de band altijd gesteund toen ze nog springerige britpop liedjes brachten, maar de zender heeft, nu het erom gaat spannen, de groep laten vallen en zo zou het kunnen zijn dat het nieuwe album in de vergetelheid verdwijnt.

Daarvoor is het album, de band te goed en verdient daarom een waardig oordeel. Ik probeer iedereen naar de Cd-winkel te sturen om het album aan te schaffen. Niet 1x luisteren, maar zo vaak dat het wel in je botten moet gaan zitten want het is 1 van de beste albums dat dit jaar van eigen bodem zal uitkomen. Menno Pot zal dat nooit erkennen, want het is niet de bedoeling als serieus journalist om terug te komen op een eerder oordeel dat lijkt gebaseerd op een achteloze luisterbeurt en door de werkgever gedwongen concertbezoek.

Check  http://www.youtube.com/watch?v=sR681sgYVVo   en oordeel zelf…

Bloggen moet je leren…

Het is net als myspacen, twitteren, facebooken en hyven dat je handigheid moet krijgen in het bloggen door het te doen. Het zou toch mogelijk moeten zijn om als digibeet de basisvaardigheden een keer onder de knie te krijgen en hopelijk zal mij dat steeds makkelijker afgaan. Nu heeft het vier jaar geduurd voordat ik een eigen website had en het icoon weblog staat daar al een jaar ongebruikt op, maar eens moet je je koudwatervrees overwinnen en het gewoon een keer doen. Al doende leert men, maar die verdomde drempel! Ik voel namelijk vaak genoeg de behoefte om mijn gedachten met betrekking tot de muziek industrie op schrift te zetten, maar laat ik eerst eens kijken of het systeem het toelaat. Dus bij wijze van test en als inleiding op meer dat zou moeten komen heb ik deze tekst opgesteld. Binnenkort hopelijk meer.

Welkom

Dit is het gloednieuwe weblog van The Men-O. Naast dit weblog is ook mijn nieuwe website online. Bezoek hem op www.themeno.nl.

Binnenkort meer.

Menno Timmerman