(Bijdrage aan het jubileumboek van 25 jaar De Grote Prijs van Nederland)
Mijn eerste echte kennismaking met de Grote Prijs van Nederland was in 1990. Ik werkte in die tijd bij platenmaatschappij BMG Ariola, het huidige SONY.
Er waren nog geen categorieën dus als je de Grote Prijs won, dan was je “de beste band van Nederland”. De vele talentenjachten die er nu zijn waren er toen niet, dus als je jezelf goed in de kijker wilde spelen, was het winnen van de Grote Prijs een mooie opstap. La Lupa won dat jaar en Gotcha! was de runner-up.
Voor die band was er al serieuze interesse vanuit Ariola. Ondanks de tweede plek werd de band getekend en ik weet niet of iedereen de historie van deze band goed kent, maar voor mij was het de kennismaking van de heuse “rock ’n roll” in de pop/rock muziek.
Omhoog geschoten als een komeet om vervolgens na twee albums in de een dampkring van drugs uit elkaar te spatten. Wat mij onder andere is bijgebleven, is dat de manager van de band de enige persoon is die ik ken, waarbij scheurbuik is vastgesteld. Een ziekte uit de middeleeuwen. Dat kun je alleen krijgen als er zelfs niet het kleinste spoor van vitamine C binnenkomt en dat is nagenoeg onmogelijk.
Heel dramatisch is het gelukkig allemaal niet afgelopen. Diverse leden zijn nog steeds in de muziek actief, netjes getrouwd met opgroeiende kinderen en de ex-manager is werkzaam bij een bank. Vorig jaar herrees de band bovendien op wonderbaarlijke wijze uit de as. Intussen een paar jaar ouder, verkochten ze twee maal het Patronaat uit in hun thuishaven Haarlem. Als een stelletje opgefokte jonge stonden ze op het podium als in hun beste dagen. Zo strak als een P-funk band maar kan en moet zijn en dit keer niet van de coke.
Daarna heb ik nog vele edities van de Grote Prijs meegemaakt. Als professional, soms ook als jurylid, maar ook als liefhebber voor nieuw talent binnen de popmuziek. Het eerste weekend na Sinterklaas staat dan ook altijd geblokt. De lijst van succesvolle artiesten/bands die hebben meegedaan en ook de finale hebben gehaald is ronduit indrukwekkend. Het valt mij op dat dit nogal eens wordt vergeten. De Grote Prijs van Nederland is een prachtig platform om de mooiste appels met de beste peren te vergelijken. De “live” kilometers die je kunt maken als artiest buiten de oefenruimte op een echt podium en voor een publiek zijn zeer waardevol voor de ontwikkeling. Dit betekent ook, dat ik veel artiesten juist probeer te stimuleren om mee te doen ook al kan er maar één winnen. Sabrina Starke is één van de artiesten die ik tegenwoordig begeleid en mee deed. Ook zij werd tweede, net als Gotcha!, maar kon rekenen op een mooie start van haar carrière. De Grote Prijs vormde ook voor haar een zinvol podium om zichzelf te laten zien en horen.
