Het wordt mij toch dikwijls gevraagd; Wie vind jij de beste van Idols, X-Factor, Popstars, Holland’s Got Talent en nu weer The Voice. Meestal moet ik het antwoord schuldig blijven. Ik weet het niet. Niet omdat ik er geen mening over heb, maar omdat ik na de eerste editie van Idols eigenlijk ben afgehaakt. Er zoveel talentenjachten, audities. Korenslag, op zoek naar Zorro en straks weer the Sing-Off. je moet zo ongeveer full-time voor de buis zitten om alles te kunnen volgen. Dat gezegd hebbende vermoed iedereen eigenlijk meteen dat ik iets tegen deze talenten shows zou hebben, maar dat heb ik helemaal niet.
Het doet me gewoon niet zoveel. Meestal spelen deze shows zich af in en om de weekenden en dan doe ik dingen die ik interessanter vind. Wel zap ik zo af en toe langs en via andere wegen kom ik er uiteraard ook wel mee in aanraking. Er is soms geen ontkomen aan. Het TV concept is zo helder als wat, alleen boeit het mij niet zo omdat muziek middel is en geen doel. De diverse programma’s vervelen mij ook een beetje en levert weinig tot geen poptalent op voor de langere termijn en dat is juist waar ik beroepshalve in geïnteresseerd ben. Bijkomend gegeven is dat de kandidaten al voor langere tijd worden vastgelegd door de aan het programma gelinkte muziekmaatschappij.
Zo had ik Boris nog helemaal nooit gezien in het TV programma Idols, maar helemaal uit een ei kom ik niet, dus had links en rechts vernomen dat er een zanger was in de tweede editie die er wel erg met kop en schouders bovenuit stak. Toen ik door platenmaatschappij SONY werd gevraagd om hem te begeleiden in zijn weg naar het eerste album heb ik de maandag na het finaleweekend even gestudeerd en niet lang getwijfeld om Boris hierin te ondersteunen. Niet omdat hij Idols had gewonnen, maar omdat ik hem een uitzonderlijke goede vocalist vond. Toen ook nog bleek dat hij aspiraties en talent had als liedjes schrijver verhoogde dat mijn vreugde alleen maar. Boris bleek een getalenteerde muzikant en geen zingende marionet en dat trok mij juist aan.
Afgelopen weekend heb ik voor de allereerste keer gekeken naar The Voice Of Holland. Dit keer was de media aandacht zo groot dat de gedoodverfde winnaar mij uiteraard al was opgevallen. Ook had ik Lenny voorbij zien komen, maar de drie andere finalisten waren mij onbekend. Ik geloof dat ik Kim de Boer een keer bij Giel Beelen hoorde, maar dat was het dan ook. The Voice is een uitzonderlijk groot TV succes is geworden. De finale uitzending puilde uit van de grootste nationale en internationale sterren die maar al te graag deel wilden uitmaken van het kijkcijferkanon. Het concept wordt nu overal ter wereld verkocht.
Wat ik vooral knap vond aan het programma is dat het de indruk heeft gewekt dat we ten opzichte van al die andere programma’s met uitzonderlijk poptalent te maken hadden. Daar waar ik dacht dat mensen zich verkneukelen bij al die deelnemers die er echt helemaal niets van kunnen werd er een beeld gecreëerd dat alleen het beste van het beste goed genoeg is om mee te kunnen doen aan The Voice. Deelnemers werden voor geselecteerd en hadden allemaal een meer dan redelijk basis niveau. De coaches kozen blind op alleen de stem en ten opzichte van alle andere shows werden er tussendoor heel slim al producten op de markt gebracht. Zo kreeg je continuïteit en werd er slim gebouwd aan een merk. Vrijdag las ik NRC Next een artikel over de contracten die de deelnemers moeten ondertekenen. Er wordt schande gesproken over de zogenaamde wurgdeals. Dat krijg je ervan als je een succesvol programma produceert, dan is er natuurlijk ook kritiek. Hoge bomen vangen veel wind. Ik denk dat John de Mol zijn schouders optrekt en dat doe ik eigenlijk ook.
Met uitzondering van het feit dat ik vind dat de deelnemers goed begeleid zouden moeten worden als ze tot de afvallers behoren. Zeker als ze verderop in de selectie sneuvelen. Psychologische hulp zou soms op zijn plaats zijn en dat meen ik. Als je zo hoog op een voetstuk wordt geplaatst en er vervolgens zo hard weer af lazert, dan moet je heel sterk in je schoenen staan. Het zwarte gat waar Dewi ooit in viel staat niet op zich. Af en toe wordt ik benaderd door een afvaller van een van deze shows en daar kan ik weliswaar onbevangen naar kijken en luisteren, omdat ik ze nooit eerder heb gezien of gehoord, de frustratie en miskenning is vaak heel groot. Ik voel me eerlijk gezegd niet geroepen om deze ex-deelnemers geleidelijk aan weer met twee voeten op aarde te laten landen, dan had ik een ander vak moeten kiezen. Het zelfbeeld van ex-kandidaten is vaak zo krom dat ik wel pleit voor nazorg op dit gebeid want dat is soms hard nodig en daar zou ook een programma enige verantwoordelijkheid op zich moeten nemen.
O ja, nu ik de finale toch ook heb gezien. Zoals iedereen, vond ik de gedoodverfde favoriet ook het beste en was het duet van Pearl Josefzoon met Trijntje bijzonder goed. Een mooi voorbeeld hoe belangrijk het is om het juiste repertoire bij de juiste artiest(e) te zoeken. De twee andere dames vond ik van een aardig maar niet uitzonderlijk niveau en Ben Saunders vind ik echt niet zo goed als Boris. Niemand kan voorspellen of Ben een blijvertje zal zijn. Ik weet eerlijk gezegd niet of hij zelf liedjes schrijft of het talent heeft om dat te (gaan) doen. Ook dan is het van belang dat hij mensen om zich heen krijgt die hem daarin goed begeleiden anders staat er volgend jaar weer een nieuwe Ben Saunders te trappelen en is deze Ben na één seizoen al vergeten.
Om dat te voorkomen komt er een soap rondom Ben Saunders. Die dekselse John heeft ook aan alles gedacht. Het zal in ieder geval helpen om Ben voor het voetlicht te houden. Alle door John de Mol geproduceerde programma’s zullen bol blijven staan met the Voice. Groot voordeel is, dat de persoon Ben Saunders kleurrijk genoeg is en met het gegeven dat zijn broer die andere talentenjacht heeft gewonnen heeft het programma zijn gedroomde winnaar. Volgende week weer X-factor kijken mensen! Daar draait de stoel van Angela Groothuizen dus niet voor de duidelijkheid.
